ragned_m

* * *
пяшчота вады
наталяе смагу жыцця
пяшчота зямлі
аберагае імгненні мінуўшчыны
валуны ў полі
аблашчаныя сонцам

* * *
клапатлівыя нябёсы
прарэджваюць
хмары над крыжам
промнік сонца
запальвае свечку
расінка на кноце

* * *
над вёскай вятры
спудзілі
чорныя хмары варання
звіняць сабачыя ланцугі
рыпяць іржавыя брамкі
не пахіснецца
прыдарожны крыж-ахоўнік

* * *
стаю ў храме
як прывід
уласнай адзіноты
адчуваю і ведаю
не вечны
выйду з храма
сустрэну твой закаханы позірк
падумаю пра будучага сына

* * *
лета, каханне
начная крынічка
успомніць калісьці
наш першы грэх
і праз гады
я засаромлюся
зазірнуць
у яе халодныя вочы
( Чытаць болей... )

ДАРАГІЯ СЯБРЫ!!!

20 красавіка 2012г. 18.00. адбудзецца творчы вечар паэта і фотамастака Рагнеда Малахоўскага.

У праграме:
Адкрыццё новай фотавыставы.
А таксама шмат вершаў і музыкі.

Спецыяльны госць - бард Андрэй Мельнікаў.

Запрашаем усіх неабыякавых да беларускай культуры.

Адрас: МІНСК, ТАЛБУХІНА, 12А (СТ.М. ПАРК ЧАЛЮСКІНЦАЎ). БІБЛІЯТЭКА ІМЯ ЦЁТКІ

Уваход вольны!!!

Паэты Валярына Кустава і Рагнед Малахоўскі разважаюць пра сучасную беларускую літаратуру (пагляд з пісьменніцкіх "барыкад") на партале TUT.BY 22 сакавіка 2012 г.:
http://news.tut.by/culture/280398.html

Замолім грэх разам


Я перастаў быць цацкай той,
З якой гуляць хацела
Ты росным ранкам, цела агаліўшы...
----------------------------------------------
“Божа, прабач, не хацеў я, павер” –
Звычная споведзь пад ранне...
----------------------------------------------
Грэх не расколеш, як грэцкі арэх.
Ён на душы застаецца.

Рагнед Малахоўскі


Пасля чарговай сваркі перастаў
Быць цацкай той, з якой гуляць хацела...
Сказаў табе. Сказаць то я сказаў...
Але вясна. І так любві карцела!

– Прабач мне, любая! Я не хацеў, павер!
Ўявіў, як ранкам, цела агаліўшы,
Яна чакае. Як мне твой давер
Вярнуць? Мо кветкі падарыць на сотню тысяч?

– Грэх не расколеш, быццам той арэх, –
Ў душы ільдом халодным застанецца.
Спярша замолім разам гэты грэх,
Пасля махнём у Турцыю пагрэцца...

23.03.2012г.

ДАРАГІЯ СЯБРЫ!!!

23 сакавіка 2012г. 18.00. адбудзецца творчы вечар паэта і фотамастака Рагнеда Малахоўскага.

У праграме:
Адкрыццё фотавыставы.
Прэзентацыя новай кнігі.
А таксама шмат вершаў і музыкі.

Запрашаем усіх неабыякавых да беларускай культуры.

Адрас: МІНСК, ПРЫТЫЦКАГА, 42 (СТ.М. СПАРТЫЎНАЯ). БІБЛІЯТЭКА ІМЯ Ф.БАГУШЭВІЧА

Уваход вольны!!!

З маладой рускамоўнай паэзіі Беларусі.

Ірына Карэліна

Бачыш, птушкі ўзлятаюць над горадам...

Паміж намі – папрокі сцяной...
Бачыш, птушкі ўзлятаюць над горадам?
Не было мне ніколі так холадна,
Нават самой суровай зімой.

На аблоках запыніцца зрок.
Купалы разліваюцца золатам.
Неўгамонныя птушкі над горадам...
Да свабоды – адзін толькі крок.

Як сектантка, імёны шапчу.
Ад надрыўных званоў вее холадам.
Крыкі птушак над стомленым горадам...
Абнімі ж ты мяне! Я прашу.

Будзь сягоння мацнейшым!
Хоць раз.
Не шукай ні прычыны, ні поваду.
Гоман птушак знікае за горадам...
Гэта быў твой упушчаны шанс.
( Чытаць болей... )

Сузор’і

Бывае так, што слёзы не стрымаць.
Ды толькі не адчаюся ніколі...
Мае сузор’і ў Нарачы гараць –
Жыву іх міласэрнасцю і воляй.

Бывае, што дрыготкі далягляд
Прароча камяністую дарогу.
Ды зноў рассее срэбны зорапад
За будучыню ўвішную трывогу.

Бывае так: па сцежцы злой маны
Ідзеш адзін па лёсавым узгор’і.
Але мы ў гэтым свеце не адны –
У кожнага ў душы свае сузор’і.
( Чытаць болей... )

Кароткія філасофскія імпрэсіі Рагнеда Малахоўскага, створаныя “ў дзённай мітусні”, з’яўляюцца інтымнымі, асабістымі думкамі і перажываннямі маладога паэта. Нягледзчы на нетрадыцыйны стыль пісьма, кожны твор лёгка чытаецца, выразна зразумелы і пабуджае да роздуму. Ва ўяўленні чытача абавязкова з’явіцца тое адметнае, што натхніла аўтара. Усе імпрэсіі, змешчаныя ў гэтым зборніку, у свой час друкаваліся на старонках часопісаў “Полымя” і “Маладосць”, а таксама ў штотыднёвіку “Літаратура і Мастацтва”.

Рэкі

Віталю Скалабану

Калісьці і сонца
Ў сцюдзёных нябёсах астыне...
Ды сёння жыццё
Нам умовы дыктуе свае.
І рэкі ў нямы тагасвет
Накіроўваюць плыні...
Бяссонныя рэкі...
Ім сілы даўно нестае.

Адкуль тая сіла...
Яна, як стагоддзяў магіла.
Равуць па-над безданню-прорвай
Вятры-змагары.
Прымружыцца неба,
Што наша жыццё бараніла, –
І рэкі выкручваюць плыні
Ў крутыя віры.

Над прорваю – людзі,
Як дрэвы.
І пахне жывіцай.
І выкрыкне хтосьці ў пустэчу
Надрыўна:
“Жыві!”
А неба самотна і стомлена
Ў рэкі глядзіцца...
Блакітнае неба –
У рэкі блакітнай крыві.

31.08.2011г.